Home > Dvd's > Seizoen 4 > Extra's

 
 
 
 
 
 
 

Extra's

Een echte zachtmoedige reus

Merlin Olsen, die net afscheid heeft genomen van zijn carrière als footballster, verschijnt voor de eerste keer in de rol van Jonathan Garvey. Assistent-regisseur Miles Middough herinnert zich nog heel goed zijn reactie toen Kezia's kraai tijdens een opname een hoge eik in vloog:
"We beseften allemaal ineens hoe sterk Merlin was toen hij zijn handen op de grond legde en tegen de vogeltrainer, die 75 kilo woog, zei dat hij daarop moest gaan staan. Vervolgens tilde hij de trainer helemaal boven zijn hoofd zodat die de kraai kon redden. Merlin was een echte zachtmoedige reus." En weetje hoe Michael Landon de kraai in een latere scène wist over te halen om op Merlin te gaan zitten? Hij legde een stukje rottend vlees op zijn hoofd!

Van de pen van de schrijfster naar het televisiescherm

Als ze omsingeld zijn door wilde honden, zingen Andy en de meisjes Ingalls "Oh, Susanna" om de moed erin te houden. Dat volksliedje, dat Stephen Foster in 1847 schreef en componeerde, werd aan het eind van Laura Ingalls Wilders boek "Het Kleine Huis op de Prairie" door Charles op zijn viool gespeeld. 
In de hele serie komen dit soort verwijzingen voor. Het opgewekte "Old Dan Tucker", dat al vanaf de film waarmee de serie op de televisie werd geïntroduceerd, het handelsmerk van Mr. Edwards is, komt ook in Laura's boek voor. En bij het geëmotioneerde afscheid van Mary in "There's no place like home" zingen de kinderen en zij "Keep the Horseshoe Hung over the Door" een liedje dat in Laura's boek "Het Huis aan het Zilvermeer" voorkomt.

Haar eigen herkenningsmelodie!

In het eerste script van 13 april 1977 was het het gezin Edwards dat deze pijnlijke ervaring doormaakte. Maar met het vertrek van Victor French was Don Balluck gedwongen om zijn televisiestuk voor de Garveys te herschrijven. "The High Cost of being Rich" is de lievelingsaflevering van Hersha Parady (Alice Garvey):
"Ik vond het geweldig om kwaad en in tranen door Walnut Grove te rennen. Dat vond ik absoluut geen opgave. Ik had al op heel wat zandpaadjes om de een of andere knaap lopen brullen. Het was leuk om er nu eens voor betaald te krijgen. En wat ik vooral heel spannend vond", voegt ze eraan toe, "was dat ik erbij was toen David Rose een echt orkest dirigeerde bij de opname van 'mijn' liedje voor die scène."

Zo vader, zo zoon

In deze aflevering leren we Moses Gunn kennen als Joe Kagan, de eerste zwarte inwoner van Walnut Grove. De rolbezetting van de eerste paar scènes is hoogst interessant: zijn vrouw wordt gespeeld door Ketty Lester (de toekomstige Hester Sue) en zijn zoon door zijn eigen zoon (ook al staat hij op de aftiteling vermeld als Justin Moses in plaats van Justin Gunn)!
Moses' weduwe Gwenn herinnert het zich tot op de dag van vandaag: "Michael Landon was degene die voorstelde dat onze zoon Justin auditie zou doen voor die rol. Hij vond het prettig om zo veel mogelijk gezinsleden erbij te betrekken. We hadden aanvankelijk onze bedenkingen voor het geval hij zou worden afgewezen en zich naar zou voelen, maar uiteindelijk stemden we toe."

Ruth Foster schiet te hulp!

Harriet Oleson te paard, dat was iets heel uitzonderlijks en het liep ook nog eens slecht af. Toen ze aan het eind van de aflevering van haar paard viel, was dat geen klassieke Hollywoodstunt. "Katherine MacGregor kwam heel ongelukkig terecht," herinnert Charlotte Stewart (Eva Beadle) zich. "Ze moest naar het ziekenhuis." Maar al had ze haar rug en haar nieren bezeerd, "Ze bleef haar gevoel voor humor houden." Volgens Charlotte zie je op het scherm "eerst Katherine vallen, maar op het moment dat Mrs. Oleson de grond raakt, is het inmiddels de stuntman." En wat voor een stuntman! Zoals gebruikelijk in dat soort omstandigheden werd Ruth Foster (Mrs. Foster) in de serie erbij gehaald.
"Het was eind van de middag," weet Ruth nog, "en de laatste dag dat er opnamen voor die aflevering konden worden gemaakt. Dus ze kleedden me snel aan als Mrs. Oleson en ze filmden alles van achter mijn en Nels" rug. Zo werd de aflevering gered want de acteur in die scène moest over een paar uur terug naar New York en anders waren ze de acteur kwijt geweest en hadden ze het einde van die aflevering niet kunnen filmen."

Een ruimhartige baas

Met deze aflevering kregen hoofdrekwisiteur Ron Chiniquy en hoofdkleedster Richalene Kelsay van Michael Landon de kans om hun verborgen talenten als scriptschrijvers te laten zien. Richalene vertelt hoe ze deze aflevering bedachten: 
"Ron liet me een pop zien die in één van zijn kasten met rekwisieten lag, en we besloten daar een verhaal om heen te schrijven. We bedachten de scène waarin Laura de pop aan een klein indiaans meisje aanbiedt, enzovoort.
Mijn eigen moeder was een Cherokee, en ik heb een hoop van mezelf in deze aflevering gestopt. Michael steunde ons geweldig, hij was enorm genereus. Toen we een scène moesten herschrijven gaf hij ons daar alle ruimte voor in plaats van het allemaal zelf te doen. Je kunt je eigenlijk geen betere baas voorstellen"

Goed zo, Melissa Sue!

Bij de eerste uitzending brak deze legendarische aflevering alle kijkcijferrecords van de serie, en Melissa Sue Anderson (die zich in eerste instantie doodschrok toen ze het script las) kreeg er een nominatie voor een Emmy Award voor beste actrice voor. Twintig jaar later werd deze aflevering door TV Guide uitgekozen als één van de honderd beste afleveringen van een televisieserie aller tijden. Zowel "Missy" als Linwood Boomer (Adam) moesten naar een echt blindeninstituut om te leren hoe je een glas water vult, op een stoel zit en door een gang loopt, enzovoort. De titel van deze aflevering "I'll be waving as you drive away", werd gekozen nadat één van de leerlingen van de school die zin had gebruikt. De mensen op de set vonden het een mooie uitspraak en dachten dat het een volmaakte titel voor deze aflevering zou zijn.

 

 
 
Het Kleine Huis op de Prairie