Home > Historie > Een brief van Laura

 
 
 
 
 
 
 

Een brief van Laura

De serie het Kleine Huis op de Prairie is niet verzonnen. Alles wat Laura in haar boeken geschreven heeft is ook echt gebeurd. In 1947 stopte Laura met schrijven. Aangezien ze veel jonge fans had, besloot Laura om een brief te sturen naar al haar jonge fans. In deze brief probeert Laura te vertellen hoe de rest van haar leven is gegaan.
Hieronder zie je die brief.

Lieve kinderen,

Ik ben geboren in Het Kleine Huis in het Grote Bos van Wisconsin (VS) op 7 februari 1867. Alles wat in mijn boeken gebeurd, heb ik beleefd. Het is een lang verhaal gevuld met zonneschijn en schaduw!

Na ons huwelijk hebben Almanzo en ik een tijdje in het kleine grijze huisje gewoond. In het jaar 1894 verlieten wij Dakota in een huifkar met ons dochtertje Rose en verhuisden wij naar een boerderij in de Ozarks. We sloegen het land kaal, zodat we het konden ontginnen en we bouwden onze eigen boerderij. Uiteindelijk hadden we 200 acres veredelde grond, een kudde koeien, goede varkens, en de beste kippen van het hele land. Jarenlang deden we al ons eigen werk, maar nu is het grootste deel van het land verkocht of verpacht. In onze vrije tijd gingen we uit rijden op onze paarden of in onze buggy en later in onze Chrysler. We lazen en maakten muziek en gingen naar de gezellige avondjes in de kerk. In 1949 is Almanzo overleden, hij was 92 jaar oud. We waren 63 jaar lang getrouwd.

Misschien vinden jullie het leuk om te horen wat er is gebeurd met de mensen die jullie in mijn boeken zijn tegengekomen. Ma en Pa hebben nog een tijdje op hun boerderij gewoond en zijn toen naar de stad verhuisd, waar Pa als timmerman werkte. Mary is weer thuis gaan wonen nadat ze op het College voor Blinden haar diploma had gehaald. Ze was altijd blij en bezig met haar werk, haar boeken en haar muziek. Carrie heeft na de middelbare school een tijdje bij "The De Smet News" (de krant) gewerkt en is daarna getrouwd met de eigenaar van een mijn en naar de Zwarte Heuvels verhuisd. Grace is getrouwd met een boer en woonde een paar kilometer buiten De Smet.

Mary Power trouwde met een jonge bankier en leefde niet heel lang. Ida trouwde met haar Elmer en verhuisde naar Californie. Cap Garland kwam om bij de explosie van de motor van een dorsmachine. Nellie Oleson ging naar het oosten, trouwde en verhuisde naar Louisiana.

Een paar jaar voor Almanzo van de gebouwen waren vervangen. Overal waar we heen gingen herkenden we gezichten, maar we waren verbaasd om te ontdekken dat ze oud en grijs waren zoals wij zelf en niet jong zoals in onze herinneringen. Er is n ding dat altijd hetzelfde zal blijven, dat mensen nog zal herinneren aan kleine Laura's tijd op de prairie, en dat is Pa's viool.

De verhalen van Het Kleine Huis zijn van lang geleden. Nu zijn onze manier van leven en onze scholen heel anders. Zoveel dingen hebben het leven en leren makkelijker gemaakt. Maar de echte dingen zijn niet veranderd. Het is nog steeds het beste om eerlijk te zijn en de waarheid te vertellen; om blij te zijn met wat we hebben; om wat moois te maken van de kleine dingen in het leven en om altijd vrolijk te zijn en moed te blijven houden als er iets mis gaat. Grote verbeteringen hebben plaatsgevonden omdat iedere Amerikaan vrij is geweest om zijn vrijheid te na te jagen en zolang Amerikanen vrij zijn, zullen zijn ons land steeds schitterender blijven maken.
Met heel veel liefs en de beste wensen voor jullie geluk.

Met vriendelijke groeten van jullie vriendin,

Laura Ingalls Wilder

 

 
 
Het Kleine Huis op de Prairie