Home > Historie > Het Iowa College voor de Blinden

 
 
 
 
 
 
 

Het Iowa College voor de Blinden

Nadat de familie Ingalls in 1877 vertrok uit Burr Oak, gingen ze terug naar Walnut Grove. In de winter van 1879 werd Mary ernstig ziek. Ze klaagde over een verschrikkelijke pijn in haar hoofd en kreeg hoge koorts. Een dokter kwam met de trein naar het huis van de familie Ingalls in Walnut Grove. Hij zei dat Mary ziekte hersenkoorts was. Door haar ziekte verloor Mary langzaamaan haar zicht. Toen Mary niet meer kon zien zei Charles dat Laura nu moest kijken voor Mary en beschrijven wat ze zag.

Op 23 nomveber 1881, toen ze 16 jaar oud was, werd Mary toegelaten tot het Iowa College voor de Blinden in Vinton, Iowa. Caroline en Charles vergezelden Mary naar Vinton. Ze werden opgehaald bij een station door een bus getrokken door paarden die hen naar Mary's nieuwe school bracht. Tijdens Mary's eerste jaar in Vinton waren er negenenveertig studenten op de school. Mary's resultaten op school bleken uitzonderlijk hoog te zijn en ze blonk uit in muziek.
Documenten laten zien dat Mary afwezig was in het schooljaar van 1887-1888, misschien wegens ziekte of wegens een gebrek aan geld. Mary slaagde voor haar examen met een  100% score, de beste van haar klas.

Bellen structureerden de schooldag tijdens Mary's verblijf in Vinton. Een bel luidde om het einde van een periode aan te geven, maar ook om een nieuwe periode aan te geven.

Een typische voorbeeld van het schema zal er waarschijnlijk zo hebben uitgezien:
06.00  Opstaan
06.30  Ontbijt
07.15  Ochtendgebed in de kapel
07.45  Lessen
08.45  Lessen
09.45  Pauze
10.00  Lessen
11.00  Lessen
12.15  Middageten
13.00  Praktische lessen, psychische training, muziek
16.30  Vrije tijd
17.30  Avondeten
19.00  Avondgebed in de kapel
19.30  Lezen
21.00  Bedtijd

Verschillende tijden gedurende de dag waren gereserveerd voor de studenten om te oefenen voor hun muziek. Er werd van Mary verwacht dat ze iedere dag twee uur oefende. Mary's familie wilde ook dat ze thuis oefende, daarom kochten ze, met behulp van Laura's salaris van de Perry School en wat geld dat Charles gespaard had, een pomporgel voor Mary.

Studenten mochten tijdens het uur voor het avondeten, zelf bepalen wat ze deden. Ook was er tijd gereserveerd voor het bidden in de kapel, zowel 's ochtends als 's avonds. Na het avondgebed werden de groepen verdeeld op basis van leeftijd, een leraar las de groepen dan voor uit een boek. De rest van de avond werd gebruikt voor studeren of het oefenen voor de muziek. Het werd van de studenten verwacht dat ze stil waren na half tien 's avonds.

Het onderwijs werd gegeven op collegeniveau. Studenten wedijverden met elkaar om de beste te zijn in opstellen, muziek en wedstrijden. Prijzen werden vaak uitgereikt aan studenten. De prijzen waren $ 12,- voor de eerste prijs, $ 8,- voor de tweede prijs voor opstellen en $ 10,- voor de beste muziek uitvoering.

De school bood veel cursussen aan op praktijk gebied. Er werd van Mary verwacht dat ze lessen nam in naaien, breien en nog veel meer dingen.

Alle meisje hadden één uur per dag les van de naailerares. Nadat ze klaar waren met naaien werd er van de meisjes verwacht dat ze meer exclusievere dingen deden als breien of borduren en Mary vond het leuk om deze nieuwe dingen te leren.

Iedere dag na vier uur 's-middags kwamen de studenten bijeen in de kapel voor oefeningen, welke onder andere Vrije Gymnastiek bevatte, werken met gewichten, ringen en stokken, maar ook marcheren.

Brandoefeningen werden regelmatig gehouden tijdens Mary's tijd in Vinton. Als iedereen er in slaagde om het gebouw leeg te hebben in drie minuten nadat het brandalarm afging, werden de lessen geannuleerd en hadden de studenten die dag vrij.

De meeste kamers op de school hadden twee bedden en voor ieder bed twee studenten. Oudere studenten mochten kiezen met wie zij hun bed wilden delen. Alle studenten waren zelf verantwoordelijk voor hun kamer. Ook moesten zij één keer per week hun kleren wisselen en iedere zaterdag in bad.

De maaltijden waren simpel, maar goed voedend. De meisjes zaten aan een kant van de eetzaal, de jongens aan de andere kant. De school had strikte tafel manieren. Als een student het tafelkleed vies maakte, werd hij of zij van tafel gestuurd. De rest van de studenten aan de tafel moesten dan van een oliekleed eten, omdat zij niet goed hadden opgelet.

Mary slaagde in 1889, 24 jaar oud. Ze was één van de acht in haar examenklas.

Nadat ze geslaagd was keerde Mary terug naar De Smet om bij haar ouders te gaan wonen. Ze deed daar huishoudelijke klusjes en maakte kleren voor Carrie en Grace. Daarnaast deed ze veel handwerk. Ze schreef brieven en gedichten in Braille, waarbij ze een pons gebruikte. Mary bleef inde Smet wonen met haar ouders en later bij haar zus Grace. Mary overleed in 1928 terwijl ze haar zus Carrie bezocht.

 

 
 
Het Kleine Huis op de Prairie